Projekt
25.02.08
USTAWA
o zmianie ustawy - Kodeks pracy i ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy
Art.1
W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 roku - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm. 1)) wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 22 otrzymuje brzmienie:
„Art. 22. § 1. Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego
kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.
§ 2. Pracownikiem może być osoba, która ukończyła 18 lat. Na warunkach określonych
w dziale dziewiątym pracownikiem może być również osoba, która nie ukończyła 18 lat.
§ 3. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego nawiązać stosunek pracy oraz dokonywać czynności prawnych, które dotyczą tego stosunku. Jednakże gdy stosunek pracy sprzeciwia się
dobru tej osoby, przedstawiciel ustawowy za zezwoleniem sądu opiekuńczego może stosunek pracy rozwiązać.”;
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 160 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 125 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615 oraz z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1627.
2) w dziale drugim dodaje się rozdział IIc w brzmieniu:
„Rozdział IIc
Warunki zatrudnienia pracowników u pracodawcy zatrudniającego mniej niŜ 10 pracowników i u pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej
Art. 6718. U pracodawcy zatrudniającego mniej niŜ 10 pracowników, a takŜe u pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
swobodzie działalności gospodarczej, przepisy Kodeksu pracy stosuje się z odstępstwami określonymi w przepisach niniejszego rozdziału.
Art. 6719. § 1. U pracodawcy zatrudniającego mniej niż 10 pracowników, a także u
pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej nie stosuje się
art. 38,45,47,471,48,49,50, 51, 52 § 3, 56, 57, 58, 59, 66 § 2 i 3, 74, 771-775, 81 § 4, 93 § 2 pkt 3, 121 i 149.
§ 2. U pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej
ponadto nie stosuje się art. 151 § 3, 163, 1862,1867 i 209.
Art. 6720. Pracodawca, który zwalnia pracownika z obowiązku wykonywania pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę jest obowiązany wypłacić pracownikowi z góry wynagrodzenie za część okresu wypowiedzenia, w którym pracownik nie świadczył pracy.
Art. 6721. § 1. Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia:
1) za okres wypowiedzenia - jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie
określony jest nieuzasadnione lub nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów o pracę,
2) za okres wypowiedzenia – jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na okres próbny, na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów,
3) za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc - jeżeli rozwiązanie umowy o pracę na czas nie określony bez wypowiedzenia nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie,
4) za czas, do którego umowa o pracę miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące - jeżeli rozwiązanie bez wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na okres próbny, na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie.
§ 2. Pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie na podstawie § 1, wlicza się do
okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie.
Art. 6722. § 1. Pracodawca może wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas nie określony pracownikowi, o którym mowa w art. 39. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odprawa pieniężna.
§ 2. Wysokość odprawy, o której mowa w § 1, jest uzależniona od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:
1) jednomiesięczne wynagrodzenie, za każdy rok przepracowany u danego pracodawcy -
jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 5 lat,
2) sześciomiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony dłużej niż 5 lat,
3) dziewięciomiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony dłużej niż 10 lat,
4) dwunastomiesięczne wynagrodzenie, jeżeli pracownik był zatrudniony dłużej niż 15 lat.
Art. 6723. § 1. Jeżeli rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas nie określony z pracownicą
w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, przez pracodawcę będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu lub rozwiązaniu bez wypowiedzenia umów o pracę, pracownicy przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia:
1) za czas do dnia porodu,
2) za czas do końca urlopu macierzyńskiego
- nie mniej jednak, niż za 3 miesiące.
§ 2. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się do pracownika-ojca wychowującego dziecko.”;
3) w art. 92:
a) § 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. Za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek:
1) choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 14 dni
w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu,
2) wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży – w okresie wskazanym w pkt 1 - pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia,
3) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - w okresie wskazanym w pkt 1 - pracownik zachowuje
prawo do 100% wynagrodzenia.”,
b) § 4 otrzymuje brzmienie:
„§ 4. Za czas niezdolności do pracy, o której mowa w § 1, trwającej łącznie dłużej niż 14 dni w ciągu roku kalendarzowego, pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy na zasadach określonych w odrębnych przepisach.”;
4) w art. 93 § 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. W razie śmierci pracownika w czasie trwania stosunku pracy albo w czasie pobierania po jego rozwiązaniu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby lub świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące, rodzinie przysługuje od pracodawcy odprawa pośmiertna.”;
Art. 2.
W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) w art. 10 w ust. 1 pkt 11) otrzymuje brzmienie:
„11) wnoszenie powództw i uczestnictwo w postępowaniu przed sądem pracy w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy - za zgodą osoby zainteresowanej lub jej spadkobierców,”.
Art. 3.
1. Do postępowania pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, związanego z rozwiązaniem umowy o pracę, rozpoczętego przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
2. Do postępowania sądowego związanego z wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o
pracę bez wypowiedzenia przez pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 4.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy, przy rozwiązywaniu umów o pracę u pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, został zastosowany okres wypowiedzenia krótszy niż wymagany, umowa o pracę rozwiązuje się zgodnie z art. 49 Kodeksu pracy.
Art. 5.
Do pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, stosuje się art. 66 § 2 i 3 Kodeksu pracy, jeŜeli choćby jedna z okoliczności wymienionych w tym przepisie wystąpiła przed dniem wejścia w Ŝycie ustawy.
Art. 6.
Do pracowników zatrudnionych u pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, stosuje się art. 74 Kodeksu pracy, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy udzielono im urlopu bezpłatnego.
Art. 7.
Do pracowników zatrudnionych u pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, odbywających podróż służbową w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się do zakończenia tej podróży przepisy dotyczące należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
Art. 8.
Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy u pracodawców, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, występuje przestój spowodowany warunkami atmosferycznymi, do pracowników zatrudnionych u tych pracodawców stosuje się do czasu zakończenia przestoju art. 81 § 4 Kodeksu pracy.
Art. 9.
Pracodawcy, o których mowa w art. 6718 Kodeksu pracy, prowadzą ewidencję czasu pracy, zgodnie art. 149 Kodeksu pracy do zakończenia okresu rozliczeniowego trwającego w dniu wejścia w życie ustawy.
Art. 10.
Do pracowników zatrudnionych u pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
działalności gospodarczej, stosuje się liczbę godzin nadliczbowych określoną w art.151 § 3 Kodeksu pracy, do końca roku kalendarzowego, w którym ustawa wchodzi w Ŝycie.
Art. 11.
Do pracowników zatrudnionych u pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
działalności gospodarczej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy korzystają z urlopu wychowawczego, stosuje się do dnia zakończenia tego urlopu art. 1862 Kodeksu pracy.
Art. 12.
Do pracowników zatrudnionych u pracodawcy będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
działalności gospodarczej, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy złożą wniosek o
obniżenie wymiaru czasu pracy lub w dniu wejścia w życie ustawy korzystają z obniżonego wymiaru czasu pracy, stosuje się, do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, art. 1867 Kodeksu pracy.
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 3, który stosuje się od pierwszego dnia roku kalendarzowego następującego po roku, w którym ustawa wchodzi w życie.
